'Sa grutsk as yn paauw’ was ik vanochtend bij de beëdiging als statenlid, samen met mijn collega Klaas Hettinga.
D66 is terug in de Provinciale Staten van Fryslân. Met twee zetels. Dat was ons doel. Dat hebben we bereikt en beter kunnen we ons niet wensen. Klaas blies D66 Fryslân nieuw leven in na vier jaar van afwezigheid. Daan de Beer, voorzitter van D66 Opsterland, bezorgde mij zo’n warm welkom en zoveel geloof in de toekomst, dat ik niet anders kon dan hier voor gaan. Bijna 60% ging stemmen. Zo’n grote opkomst had niemand verwacht, maar zo hoort het wel. Dank aan onze kiezers en aan onze afdelingen voor hun inzet in de gemeentes in Fryslân waar D66 sinds vorig jaar weer actief is. We hebben een grote betrokken steunfractie klaar staan en twee bevlogen ondersteuners die staan te trappelen om van start te gaan.
En die start moeten we goed maken. Deze verkiezingsuitslag laat zien en bevestigt dat Fryslân toe is aan ‘een nieuwe lente, een nieuw geluid’! Een Friese Lente… Voor D66 gaat het om een innovatief geluid, een progressief geluid. Als nieuwe eend in deze bijt hoor ik dat er best goed is samengewerkt de afgelopen vier jaar: die goede samenwerking kan ook met nieuw leven, met een progressiever geluid en met meer snelheid. De tijden veranderen, we worden door Den Haag voor hete financiële en inhoudelijke vuren gesteld. Dat vraagt om vernieuwing. Dat vraagt om durf en de kracht om hoge eisen aan onszelf te stellen. Met sociale en technische innovatie kunnen we de gevolgen van krimp ombuigen tot kansen. Kunnen we zorg en onderwijs op afstand realiseren, digitale gemeentelijke loketten inrichten. Door te investeren in kennis, onderwijs en ondernemerschap kunnen we de jonge generatie verleiden hier te blijven. Iedere zwakke school in Fryslân, iedere voortijdig schoolverlater is er een te veel.
Wij moeten gaan voor het behoud van kwaliteit, ook in de Friese kunstensector, tegen bezuinigingsdrift en minachting in.
Als je mooie dingen wilt behouden, moet je juist nieuwe wegen durven inslaan. Niet de grootte maar de kwaliteit bepaalt of een stal duurzaam en diervriendelijk is. Bereikbaarheid over de weg kan best èn snel èn veilig èn groen. En dan moet die weg ook over de grens met Drenthe snel en veilig en groen verder gaan. Samenwerken dus en over grenzen kijken, naar Drenthe, naar Duitsland en naar Brussel. Als wij Fryslân willen behouden, moeten we juist kritisch naar onszelf durven kijken, naar hoe we werken als overheid, of dat niet effectiever kan en beter te snappen door ‘burgers en buitenlui’.
De lente associeer ik met het gedicht van Herman Gorter, 'Mei' (1889). Overbekend voor mij als kind van kunstminnende ouders, waarschijnlijk ook voor mijn generatie, maar als we niet heel erg op onze tellen passen, snappen onze kinderen niet meer waar dat over gaat. Gevoel voor schoonheid, de waarde van een nieuw, onbevangen geluid, van in vrijheid en zonder oordeel daar van te mogen genieten. Dat is een van mijn belangrijkste drijfveren om voor de politiek en voor dit ambt te gaan!
Een nieuwe lente en een nieuw geluid:
ik wil dat dit lied klinkt als een gefluit,
dat ik vaak hoorde voor een zomernacht
in een oud stadje, langs de watergracht-
In huis was 't donker, maar de stille straat
vergaarde schemer, aan de lucht blonk laat
nog licht, er viel een gouden blanke schijn
over de gevels in mijn raamkozijn.
Dan blies een jongen als een orgelpijp,
de klanken schudden in de lucht zoo rijp
als jonge kersen, wen een lentewind
in 't boschje opgaat en zijn reis begint.
Hij dwaald' over de bruggen, op den wal
van 't water, langzaam gaande, overal
als 'n jonge vogel fluitend, onbewust
van eigen blijheid om de avondrust.
En menig moe man, die zijn avondmaal
nam, luisterde, als naar een oud verhaal,
glimlachend, en een hand die 't venster sloot,
talmde een pooze wijl de jongen floot.
Zóó wil ik dat dit lied klinkt...
Reactie toevoegen